Zoals het zeker opgevallen is, is het erg stil hier op mijn weblog.
En dit gaat dan ook mijn laatste logje worden.

Ik heb geen inspiratie meer en geen zin.
Buiten dat gaat het met mij nog steeds goed,
niet dat mensen denken dat er iets aan de hand is.
Nee hoor, met mij gaat het privé én op het werk erg goed!

Ik wens allen die mij al die tijd trouw gevolgd hebben en meegeleefd hebben danken.
Het was een leuek bezigheid webloggen en kwam ook graag bij anderen lezen,
maar mijn ervaring leert dat ik ook daar geen tijd meer voor neem.
Dat neemt niet weg, dat ik jullie het allerbeste toewens en nog veel logplezier!

Houdoe!

Gisteravond ben ik naar een bloemenseance geweest.
Kort gezegt is dit is een paranormale avond door middel van bloemen.

Iedere deelnemer van de avond neemt bloemen mee.
De vrouw die de seance gaf,
krijgt aan de hand van deze bloemen contact met gidsen
die bij 1 van de deelnemers hoorden.

Ik ben al wel vaker naar paranormale avonden geweest,
maar ook deze heeft weer veel indruk gemaakt.
Niet alleen voor mezelf, maar ook voor de anderen.

Ik kreeg deze keer de bevestiging dat mijn oom vaak bij me is.
Door haar omschrijving, kon ik hem er goed uithalen.
Ik heb al vaker gedacht dat hij bij me was, maar om dit nu zo te horen
vond ik toch wel heel bijzonder!
Wat ik ook erg mooi vond is dat ze contact maakte met mijn schoonmoeder.

Ze kreeg door dat ik op mijn werk momenteel veel veranderingen mee maak.
Dit door mijn opleiding en door de reorganisatie.
Ze liet weten dat mijn oom mij hierin ondersteunde en dat hij trots op me was
en dat ik de rust nu mocht gaan voelen.

Er staat schijnbaar ook een verandering qua wonen te gebeuren
dit zie ik graag tegemoet, ben benieuwd!!

En zo zijn er nog meer bijzondere dingen benoemd die ik voor mezelf houd,
maar die wel indruk gemaakt hebben.

Een hele fijne, emotionele avond die vraagt om meer.
En ik hou er nog een leuk bosje bloemen aan over ook!

Het was maar een jaar!
Een jaar dat snel voorbij is,
maar toch met tijd en wijlen lang aanvoelde.

Een jaar met af en toe de nodige stress,
doordat ik weinig energie gestoken heb in het gevraagde.
Maar ondanks dat
een jaar waarin ik veel heb geleerd.
Over mezelf,
maar ook werk-gerelateerd.

Maar het zit erop!!
Het is voorbij!!

Gisteren was de certifisering van mijn 1 jarige opleiding.
Een bijeenkomst waarbij ik besloten had
dat ik daar alleen ff snel heen zou gaan,
zonder al te veel poespas eromheen.

Hoorde ik ‘s morgens om 6.30 al dat Harrie toch zou komen,
en toen ik daar aankwam bleken daar ook mijn collega en 4 van mijn bewoners te zitten.
Wat een leuke verrassing.
Dit maakte dat het toch nog een feestelijke middag werd.

Tijdens het officiele gedeelte hoorde ik steeds reaktie’s van mijn bewonersfront.
Dacht nog even dat er 1 uit haar dakje zou gaan
als ze te lang moest wachten totdat ik aan de beurt zou zijn.
Ook samen met mijn co-collega-leerling veel (stiekeme) lol gehad.

Zelfs vanuit de organisatie waren 2 afgevaardigden.
En ben ik door iedereen flink in de bloemen gezet.

Voor een middag die ik zelf snel voorbij had willen laten gaan,
is het toch nog een feestelijk dagje geworden.
Samen met Harrie de dag afgesloten met een hapje eten.

Maar wat een rust en genot dat het er echt op zit nu!!

Het volgende verhaal is niet van mezelf,
maar hoorde ik van de week van een vriend.

Kinderen onder de 18 met ogen dicht verder lezen.
Voor  gesteriliseerde mannen met aanhoudende rugklachten
is het raadzaam om aandachtig door te lezen.
Voor vrouwen met ditzelfde soort klachten heb ik geen tips,
behalve om zelf een bezoekje te brengen aan een osteopaat.

Maar…..
mocht je als gesteriliseerde man, geregeld last hebben van aanhoudende rugklachten,
zoals mijn vriend, dan is het best wel logisch dat je daarvoor naar een osteopaat gaat.
Deze stelt wat vragen en onderzoekt je lijf.
Tot zover klinkt het allemaal nog erg logisch.

Totdat vriend te horen krijgt dat de oplossing is gevonden.
Eureka!! Vertel op!!
Na het antwoord ging hij onopvallend op zoek naar de verborgen camera!

De gevolgen van een sterilisatie worden schijnbaar nog wel eens onderschat.
Als gevolg hiervan, kan de zaadleider vast kan komen te zitten
en de rechter zaadbal anatomisch van positie veranderen.
Deze hoort lager te hangen dan de linker!
Wat heeft dit alles met die rugklachten te maken?
Nou…. ALLES!

Dit is de oorzaak van de aanhoudende klachten!
Oké! Prima! En nu??
De oplossing voor dit probleem is simpel.
Daarvoor kreeg vriend een oefening mee.

Tijdens de periodes van aanhoudende rugpijn, dient hij iedere dag,
1x een paar seconden aan zijn rechter bal te trekken.
En als onderhoudstraining dient hij dit bij pijnloze periodes 1x per twee weken te doen.

Geeft mij toch te denken!
Wat zou ik, ongesteriliseerde vrouw, dan moeten doen,
als ik last heb van mijn rug????

Maar heren….
jullie veel succes met de ontdekkingstocht van jullie anatomische positie van linker en rechter ballen
(zeker weten dat de meesten toch stiekem een keer zullen checken hoe het bij hen gesteld is!!)
en met het uitvoeren van het helingsproces!

Vanmorgen om 7.00 wist ik het al;
Dit wordt een heerlijke dag!!

Ik liep met mijn honden door een doodstil dorp.
De vorst nog in de berm, maar toch niet koud.
De lucht nog erg donker, maar hij kleurde al langzaam blauw.
De vogels die langzaamaan wakker werden en volop floten.
Heerlijk!!!!

Vooral toen ik bedacht dat ik zo nog even terug in bed kon.
Toen ik bijna 3 uur later voor de tweede keer wakker werd
scheen de zon al volop.
Meteen plannen gemaakt en afgesproken met schoonzus en zwager.

Op naar Antwerpen, waar we ons geinstaleerd hebben op een terras.
Eerst nog wat in de schaduw, maar al snel de rest van de middag pal in de zon.
Met drommen mensen die smachtend keken voor ook zo’n lekker plekske.

De hele middag gegeten en gedronken.
Gekeken, gekletst en genoten.
En vooral ook heel veel gelachen.

Het loopt nu tegen 19.00.
Zo’n twaalf uur later dan vanmorgen en ik weet het zeker.
Dit was een heerlijke dag!!

Weer tijd voor een foto.
De tijd van de Amaryllissen.

Vroeger….
…. toen ik nog jong was,
werkte ik, in de weekenden en schoolvakantie’s, bij een supermarkt.
Dus ook in de zomermaanden.
Terwijl de zaterdag nog hard geploeterd werd,
werden er ook al veel plannen gemaakt voor de zondag.

Op de dagen met goed-weer-voorspellingen,
ging de reis geregeld, met trein en tram,
naar Scheveningen.
Lekker een hele dag strand hangen,
kroeg hoppen en bijkletsen.

Negentien jaar geleden
gingen we voor het eerst samen.
Mijn viendin en ik.

Zondag vertrokken we weer.
Nu alleen met de auto,
maar wel weer naar Scheveningen.
Ipv strandhangen werd het nu uitwaaien,
met windkracht veel en hard.

Het kroeghoppen zijn we nog niet verleerd
en het kletsen ook niet.
We wilden eigenlijk nog een afspraak met Tarzan,
maar die had het te druk met Jane en een volgeboekt theater.

Toen maar naar de film.
Ook leuk alleen wel mega-spannend (lees eng)
Daarna nog een afzakkertje met een héél fout bandje.
Zo fout dat het ook bijna niet meer leuk was,
maar wel een goede afleiding van de filmbeelden op mijn netvlies.

Na een nachtje slapen en een flink ontbijtbuffet
zijn we naar Delft gereden.
Daar lekker aan de koffie
en nog een stadswandeling gemaakt.
Leuke stad ook!

Negentien jaren vriendschap en herinneringen!
Daar kunnen deze dagen ook weer bij.
En ik hoop dat er nog heel veel mogen volgen!!

Gisteren kwamen wij tot de conclusie
dat wij toch eigenlijk wel ontzettend verwende schapen zijn!
Verwend én decadent!!

Viavia hadden wij gehoord over een woonwinkel,
waar ze veel teak-houten-meubelen verkopen.
Wij zijn op zoek naar volmasieve, teaken kubbussen
als salontafeltjes en die zouden ze daar hebben.

Nu ben ik totaal topografisch gestoord,
had dus geen goed beeld voor mezelf waar het lag.
Niet dat ik ooit echt heel erg goed heb gekeken…..

Gisteren zouden we dus gaan.
Naar Amstelveen.
Eenmaal onderweg keek ik eens even op de kaart.
OEPS!!!!
Dat was toch een aardig eindje uit de richting!
Zullen we nog terug????

Toch maar doorgereden,
het was tenslotte voor een goed doel!
Dat was wel de bedoeling immers.
Maar helaas….
Best leuke spullen, niet spectaculair,
maar geen gezochte kubbussen.

Heel dat end voor niets gereden.
En ondertussen ongelooflijk veel zin
in een lekker bakkie koffie!
Wat is dan logischer,
dan op schiphol een beker
caramel-capuccinno te gaan halen bij Starbucks!?
Compleet met muffin natuurlijk!

Conclussie was op het eind van de middag wel,
dat het een verrekt duur bakje koffie is geworden.
Maar hij was wel lekker!!

Al een hele lange tijd, zitten we op het werk tegen een reorganisatie aan te hikken.

In de voorbereidende periode heeft iedere medewerker in een gesprek aan kunnen geven,
met wat voor cliënttype hij/zij zou willen gaan werken.
De cliënten worden nl allemaal onderverdeelt onder div types.
Ook worden alle cliënten door elkaar gehusselt
en ook de teams worden uit elkaar gehaald.

Door alle afdelingshoofden zijn er nu nieuwe teams samengesteld.
Aan de hand van de voorgaande gesprekken en weet ik veel aan wat voor criteria nog meer.

Vandaag hebben alle medewerkers een brief thuis gehad van de organisatie.
Met daarin het aanbod dat in zal gaan vanaf 1sept.
Het aanbod bestaat uit het aantal uren, wat ze willen dat je gaat werken,
het cliënttype waar ze je ingepland hebben
en of je als begeleider of als zorgcoordinator gaat werken.

Vanaf de middag heeft mijn telefoon niet meer stil gestaan.
Iedereen zoekt onderling contact om te achterhalen of men tevreden is of niet.
Maar wat ook heel belangrijk is, is om te weten
of je met deze typeringen kunt achterhalen
of je bij elkaar in het team komt, of niet!

Want eigenlijk weten we nu nog niets!
Niet om welke definitieve cliënten het gaat.
En niet hoe de nieuwe teams eruit gaan zien.
Dit zorgt voor heel veel onrust.

Al die tijd heb ik het naast me neer kunnen leggen,
onder het mom, dat zie ik dan wel weer.
Maar nu begint het toch te kriebelen.
Ik heb nog niemand gehoord met dezelfde locatie
én tot nu toe zijn er nog maar weinig echt blij met hun aanbod.

Het enige wat ik wel weet,
is dat ik het niet eens ben met mijn uren.
En ik hoor net van mijn collega
wie er qua cliënten in eerste instantie
op mijn nieuwe locatie ingepland stonden.
En daar wordt ik niet vrolijk van!!!!!!!

Dus het laatste woord is hier vast nog niet over gesproken!!
Er heerst nu ook zwaar onrust in huize Jolanda!!

Het hele leven bestaat uit verandering.
Voor de één is dat een verbetering,
voor de ander wordt het minder mooi.

Smaken verschillen nu eenmaal.
En ik was toe aan een verandering met mijn weblog.

Het enige nadeel is nu dat mijn kopfoto en foto met mijn naam niet meer kloppend is,
maar ik heb echt géén idee hoe ik dit aan kan pakken.
Ook geen idee hoe die foto met mijn naam daar gekomen is, in de tijd dat ik begon met weblog.
Mijn kopfoto heeft iemand anders voor mij gemaakt,
dus ook daar heb ik geen kaas van gegeten.

Heeft er iemand misschien ideeën en/of suggesties?
Of veel inspiratie/tijd/zin om te helpen?

Dan zal ik in de tussen tijd beginnen met nadenken
over wat voor foto’s ik wil gebruiken. ☺